Brief aan …

Brief aan … een zwangere vriendin
Brief aan … een vriendin met een baby
Brief aan … een Facebookgebruiker die net mama/papa geworden is
geschreven in de maanden na Nolans overlijden
—————————————————————————————————————-
Lieve vriendin,
Proficiat met je zwangerschap! Je zal mij deze woorden niet live horen zeggen, dus ik hoop dat deze schriftelijke woorden voldoen. Ooit kon ik ze uitspreken, in een naar mij aanvoelend vorig leven kon ik oprecht blij zijn met de komst van een baby’tje bij iemand anders. De lange niet-vervulde kinderwens en het verdriet om het gemis van Nolan maken echter dat het mij momenteel niet lukt. Ik krijg de woorden niet over mijn lippen, omdat ze zo pijnlijk het contrast benoemen tussen jouw leven en het mijne, tussen jouw hoop en mijn wanhoop, tussen jouw geluk en mijn ongeluk. Mijn buik voelt verdrietig leeg. Ik ben er met momenten nog niet ‘over’ dat Nolan niet meer verder groeit, dat mijn tijd met hem in mijn buik zo kort was. Ik heb ervaren wat een zwangerschap met een lichaam doet. Ik heb ervaren hoe het is om elke dag misselijk door te komen, om elke ochtend over te geven, om permanent moe te zijn, om veel rust nodig te hebben… Nog belangrijker heb ik ervaren hoe het is om een kindje in mij te voelen groeien, om stilaan de eerste bewegingen en stampjes te voelen, om te raden waar zijn hoofdje zat, om hem te voelen draaien, om hem te voelen bewegen als ik na een vermoeiende dag probeerde te gaan slapen. Ik heb ook ervaren hoe concreet dichtbij een kindje in mijn armen was, hoe ons leven met hem in ons hoofd al uitgestippeld was, hoe ik kleedjes kocht, mij voorstellend hoe hij erin zou passen, hoe toekomstige gebeurtenissen al met hem ingevuld waren. Het mocht allemaal niet zijn. Veel te snel, te bruusk kwam er een einde aan ons geluk. Het is confronterend om te observeren hoe mensen in mijn omgeving middenin deze ervaringen zitten en hoe zij aan het einde van de rit wel een levend en gezond kindje in hun armen houden.
Begrijp me niet verkeerd, ik wens je dit heel hard toe. Er brandt in Nolans hoekje een kaarsje voor alle mensen, voor alle kindjes, voor geluk… want ik wil niet dat iemand moet voelen wat wij voelen. Ik ben echter verdrietig waarom wij het wel moeten voelen, waarom wij die weg van ons geluk niet verder mochten bewandelen.
Sorry als ik je de komende maanden af en toe negeer, sorry als ik nooit zal vragen hoe het mij jou gaat, sorry als mijn aanwezigheid voor jou een confrontatie is met wat kan misgaan, sorry als ik de belevendigheid van je angst ben. Ik hoop echter dat je die verdrietige connotaties met ons leven ook kan omdraaien. Wil je alsjeblieft tijdens je zwangerschap beseffen hoeveel geluk er in je buik groeit? Wil je alsjeblieft oog hebben voor dat kleine leventje dat echt wel een wonder mag genoemd worden? Wil je alsjeblieft na de geboorte van je kindje vooral focussen op het mooie, op het wonderlijke en minder op het geween, de slapeloze nachten…
Bedankt!
Veel liefs,
Sanne, mama van Nolan*, een klein wondertje dat veel te kort bij ons mocht zijn
—————————————————————————————————————-
Lieve vriendin,
Ik heb je zoveel te zeggen. Mijn woorden bevinden zich in mijn hoofd en op mijn tong, maar ik slaag er niet in om ze je mondeling te zeggen, het is te moeilijk. Ik wil je proficiat wensen met je kindje. Ik hoop dat je mijn kaartje ontvangen hebt, ik hoop dat je beseft dat dit kaartje geen ‘gewoon’ kaartje is, dat het mij moeite heeft gekost om tussen mijn kaartjes op zoek te gaan naar een ‘proficiat met je wolk van een baby’-kaartje, dat nadenken over een tekstje om erop te schrijven heel onwezenlijk voelde.
Jij en ik bevinden ons momenteel in een heel vreemde situatie. Jij in je geluksbel, ik in mijn bel van verdriet. Op momenten dat het verdriet weer hevig oplaait, vraag ik me af of die bellen elkaar ooit nog zullen tegenkomen, of we ooit nog levens zullen delen, of er ooit terug gemeenschappelijke ervaringen zullen zijn.
Jij hebt op dit moment alles en nog veel meer om gelukkig te zijn. Ik weet dat ik de situatie nu wat verbloem, ik weet dat de slapeloze nachten, het geween, het voortdurend zorgen voor… met momenten heel zwaar voor je zijn. Ik weet dat je soms een fractie van een seconde wenst dat jullie terug onder jullie tweetjes zijn. Ik weet echter ook dat je zoveel meer momenten heel hard geniet van dat kleine, wonderlijke baby’tje met ogen die vragend naar de wereld kijken. Wat hoop ik dat je dankbaar bent, dat je ervan geniet, dat je oprecht gelukkig wordt van zoveel ‘klein’ geluk.
Jouw huidige ervaringen staan jammer genoeg in schril contrast met de onze. Als onze kleine kampioen nu levend aanwezig zou zijn, had dit een versterking geweest voor onze vriendschap: we keken samen uit naar ons kindje en zouden ook samen doorheen het geluk en de spannende momenten van ons kleintje het leven verder ontdekken. Dat is jullie gegund, ons afgenomen. Ons leven is totaal anders en hierdoor zitten jullie en wij nu in een ongemakkelijke situatie.
Heel eerlijk, ik weet niet of wij hier samen gaan uit geraken. Veel hangt af van de mate waarin je begrip hebt voor onze situatie, van de mate waarin je toch even in ons verdriet durft te gaan staan zodat je voelt hoe moeilijk dit is, de mate waarin je mijn tempo volgt, waarin je er voor mij wilt zijn, op het moeilijkste moment in mijn leven.
Jij en ik hebben dit allebei niet gewild. Veel liever hadden we nu samen de ‘gemakkelijke’ weg gewandeld, beide met onze koets, over koetjes en vooral kalfjes babbelend. Het is niet zo en het zal nooit zijn. Ik duw in gedachten die koets voort en het voelt met momenten ondraaglijk dat jij hebt wat ik niet heb. Het brengt de meest jaloerse kant, waarvan ik niet wist dat ik ze had, bij mij naar boven.
Ik wil je niet kwijt als vriendin, of toch niet als de vriendin die ik steeds gekend heb.
Ik zou het fijn vinden als je toont dat je er ook nog voor mij bent, dat je mij laat voelen dat Nolan er op zijn manier altijd zal bij horen. Ik wil dan ook proberen om, binnen de grenzen van het haalbare, te luisteren naar verhalen van je kindje en terug af en toe op jouw pad mee te wandelen. Sorry als ik af en toe heel onverwacht van dat pad afspring. Het is zo fragiel en zo beïnvloedbaar door andere gebeurtenissen. Soms zal ik ongewild niet verder kunnen stappen.
Ik hoop dat we samen onze vriendschap, misschien op een andere manier, toekomst kunnen geven.
Veel liefs,
Sanne, trotse mama van een prachtig zoontje Nolan*
—————————————————————————————————————-
Beste Facebookgebruik die net mama/papa geworden is en die ik niet ken,
Om te beginnen wil ik je proficiat wensen met de geboorte van je kindje. Ik begrijp dat je fier bent en dat je hem/haar op de hoogste berg ‘Leeuwenkoninggewijs’ aan heel de wereld wilt tonen. Mijn vraag aan jou is wat jij het belangrijkste vindt: dat je een kindje hebt dat gezond is of dat iedereen op de hoogte is van het feit dat jij een gezond kindje hebt? Ik zou sowieso, zonder twijfel, voor het eerste kiezen, maar goed. Ik heb er absoluut geen problemen mee dat je op je Facebookpagina een foto post van je baby, alleen, ik vind het niet nodig om die foto van jouw baby te zien. Ik ken jou niet, weet je? Ik heb er totaal geen enkele behoefte aan dat jij, onbekend als je bent voor mij, in mijn gezicht uitsmeert dat jij wel papa of mama bent geworden van een gezond kindje.
Mag ik je dus één ding vragen: wil je alsjeblieft de privacy-instelling van je bericht aanpassen? Zou je alsjeblieft kunnen aanklikken dat enkel je vrienden dit kunnen zien? Zoals je wellicht wel weet, geldt de ongeschreven Facebookwet dat geboortes (net zoals trouwfeesten en andere ‘happy moments’) minstens een like en best ook nog een ‘proficiat’ krijgen. Elk van die likes of comments verschijnen op hun beurt weer bij honderden andere mensen die bevriend zijn met jouw vriend of vriendin (aangezien jij je bericht op ‘openbaar’ hebt gezet, dus ‘iedereen op Facebook en daarbuiten’).
Een aantal maanden geleden overleed mijn zoontje enkele dagen na de geboorte, maar er zijn nog mensen die onder babyverdriet lijden, soms veel ‘beschutter’: mensen die een miskraam kregen, mensen die nog geen geslaagde IVF-poging hadden, mensen die hun kinderwens moesten opbergen… Ik spreek in naam van al die groepen dat het heel confronterend is om schattige babyfotootjes te zien opduiken, zonder waarschuwing (zeker aangezien wij niet van jouw bestaan afwisten).
Ik heb momenteel al mijn handen vol met de baby’s van mijn Facebookvrienden.
Alvast bedankt om rekening te houden met een verdrietige onbekende.
Veel liefs,
Sanne, mama van Nolan, een kindje dat niet op de wereld, maar wel in ons hart verder leeft